Λίγο γέλιο......!

Κάντε κλικ για μεγέθυνση!

Έτσι...για να φύγει η θλίψη.....!

Πένθος........

Όσες φορές έχω βιώσει την απώλεια, κι είναι πολλές δυστυχώς, ο πόνος πάντα σε κουρελιάζει!
Σήμερα το πρωί, βρήκα τον ενός έτους γατούλη μου, τον Οβίδιο, νεκρό κάτω από το γιασεμί.....παγωμένο.....με λευκά μάτια......άκαμπτο....με την μαλακιά του γούνα νεκρή....τα μουστάκια του που τόσο καμάρωνα για αυτά....μαραμένα....την ροζ μυτούλα του άσπρη σαν το χιόνι.......
Δεν ξέρω τι του συνέβη......δεν είμαι σε θέση να δω ψύχραιμα τα πράγματα......μάλλον φόλα....γιατί εξωτερικά, δεν είχε σημάδια που να δείχνουν κάτι άλλο....
Δεν γουργούριζε πια......ήταν σιωπηλός......ίσως νάταν χαρούμενος που γλύτωσε τελικά από τον άθλιο κόσμο μας......................αντίο....σ αγαπώ πολύ.............

Επί του....καναπέως!

Αχ! Πολύ το χάρηκα το Σαββατοκύριακο!
Θέλετε να σας πω γιατί? Που πήγα, ποια μέρη είδα, πόσα χιλιόμετρα έκανα? Τίποτα απ' όλα αυτά....! Έκατσα στον καναπέ μου.....αναπαυτικά....με την κουβερτούλα μου....το καφεδάκι μου....το χυμό μου.....έπαιξα playstation με τον καλό μου....που είχα πολύ πολύ καιρό να παίξω....διάβασα βιβλία και περιοδικά.....έπαιξα επιτραπέζιο ή μάλλον "επικαναπέδιο" που τόσο μου είχε λείψει.....άκουγα την βροχή ......την μουσική που μου αρέσει......έκλεισα τα μάτια και ταξίδεψα στο μπροκολόσπιτό μου........ αποκοιμήθηκα στην αγκαλιά του (και του καλού μου και του καναπέ βεβαίως)....μέχρι μου κάποια στιγμή....άνοιξα τα μάτια μου κι ήταν πια Δευτέρα!!!!
Όλα ήταν σαν ένα υπέροχο παραμυθάκι, με καλό τέλος βέβαια, γιατί παρότι ήρθε η Δευτέρα, ένιωθα τόση ηρεμία και γαλήνη που ούτε με την εβδομαδιαία μου απόδραση στον Παρνασσό, δεν είχα ξεκουραστεί τόσο!
Συμπέρασμα: Δεν χρειάζονται ούτε χιλιομετρικά ταξίδια, ούτε πολλές μέρες για να ανανεωθεί κανείς....αρκεί να έχει την διάθεση και φυσικά το κυριότερο....τον ιδανικό σύντροφο!
Σας το εύχομαι.....δοκιμάστε το.....αφήστε στην άκρη ότι κι αν σας χωρίζει....και βρείτε τι σας δένει....!!! Είμαι σίγουρη πως δεν θα το μετανοιώσετε.....!
Φιλιάααααα

25+1 ....Μητρικές συμβουλές... με άλλο μάτι !!!!

1. ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ
"Αν πρόκειται να σκοτωθείτε με τον αδερφό σου, πηγαίνετε έξω. Μόλις τελείωσα το σφουγγάρισμα."

2. ΠΡΟΣΕΥΧΗ
"Κάνε την προσευχή σου να βγει ο λεκές από το χαλί."

3. ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ
"Αν την άλλη Πέμπτη που θα πάω στο σχολείο σου για το τρίμηνο, δεν έχεις καλούς βαθμούς, καλύτερα να έχεις φύγει από το σπίτι πριν γυρίσω."

4. ΛΟΓΙΚΗ
"Δεν έχει γιατί. Γιατί έτσι είπα εγώ."

5. ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗ
"Αν πέσεις και ματώσεις τα γόνατά σου, θα φας το ξύλο της χρονιάς σου γιατί θα έχεις σκίσει και το παντελόνι σου."

6. ΠΡΟΝΟΗΤΙΚΟΤΗΤΑ
Άλλαξε βρακί, ρε παιδάκι μου. Αν χτυπήσεις και σε πάνε στο νοσοκομείο τι θα πουν οι γιατροί;"

7. ΕΙΡΩΝΕΙΑ
"Σταμάτα να κλαις δίχως λόγο γιατί θα σε κάνω να κλάψεις με λόγο."

8. ΕΥΛΥΓΙΣΙΑ
"Ωραίο πλύσιμο έκανες! Δεν βλέπεις τον σβέρκο σου που είναι μαύρο;"

9. ΩΣΜΩΣΗ
"Κλείσε το στόμα σου και φάε το φαΐ σου."

10. ΑΝΤΟΧΗ
"Δεν θα σηκωθείς από το τραπέζι αν δεν τελειώσεις τα ρεβύθια σου."

11. ΚΑΙΡΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ
"Το δωμάτιό σου είναι σαν να το χτύπησε τυφώνας."

12. ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ
"Ό,τι σου λέω εγώ σου φαίνεται παράλογο. Εσύ τα ξέρεις όλα κι εγώ είμαι παράλογη, έτσι;"

13. ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ
"Συνέχισε την γκρίνια και θα δεις! Εγώ σε γέννησα, εγώ σε θα σε σκοτώσω."

14. ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ
"Πού τάμαθες αυτά, ρε παιδάκι μου;Γιατί δεν βλέπεις τον αδερφό σου; Έτσι κάνει;"

15. ΖΗΛΕΙΑ
"Εγώ στην ηλικία σου δεν είχα παπούτσια να φορέσω. Χιλιάδες παιδάκια σήμερα γυρνάνε ξυπόλητα. Μην είσαι αχάριστος."

16. ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
"Περίμενε να πάμε σπίτι και θα δεις."

17. ΥΠΟΜΟΝΗ
"Θα το ανοίξουμε όταν πάμε σπίτι."

18. ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ
"Σταμάτα να αλλοιθωρίζεις γιατί στο τέλος θα μείνεις αλλοίθωρος."

19. ΥΠΕΡΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ
"Βάλε το πουλόβερ σου. Κάνει κρύο και δεν το καταλαβαίνεις."

20. ΧΙΟΥΜΟΡ
"Αν κοπείς με το μαχαίρι μην έρθεις κλαίγοντας σε μένα γιατί θα τις φας από πάνω."

21. ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ
"Αν δεν φας όλο το φαΐ σου δεν θα μεγαλώσεις."

22. ΓΕΝΕΤΙΚΗ
"Όλα τα χούγια του πατέρα σου πήρες."

23. ΚΑΤΑΓΩΓΗ
"Όταν σου δίνουν κάτι να λες ευχαριστώ.Μην είσαι χωριάταρος."

24. ΣΟΦΙΑ
"Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις."

25. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
"Θα κάνεις και συ παιδιά μια μέρα. Μακάρι να σου κάνουν ότι κάνεις εσύ σε μένα."

+1 ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΑ

(αμέσως μετά τον γάμο:)

Άντε, κάντε κι ένα παιδάκι τώρα. Εγώ είμαι εδώ, εγώ θα το μεγαλώσω."

(ένα-δυο χρόνια αργότερα:)

"Όποιος έχει παιδί κάθεται στο σπίτι του και το μεγαλώνει. Αρκετά! Εγώ τα δικά μου τα μεγάλωσα."

Κι άλλα τέτοια εδώ!

Βροχερές Κυριακές και λαμπερές Δευτέρες!

Οι φίλοι σου ζεσταίνουν την καρδιά, οι έρωτες στην καίνε. Μ αυτή τη σκέψη πέρασα όλο το υπέροχα βροχερό σαββατοκύριακο (άλλη γκρίνια για τον καιρό δεν θ αντέξω, πρέπει να πλένεται αυτή η χώρα κάπου κάπου), γεμίζοντας τρίφυλλα κιβώτια μετακόμισης και επικοινωνώντας με συνεργεία ηλεκτρολόγων και ηλεκτρονικών, βαφέων και λοιπών συναφών ειδικοτήτων. Μα και την ώρα που νωρίς το πρωί γέμιζα το μπαλκόνι μου ρείκια στο χρώμα της σκουριάς, το φυτό που κατ’ εμέ προαναγγέλλει όσο κανένα άλλο τον χειμώνα και τη θαλπωρή του, το ίδιο σκεφτόμουν. Τι ωραίο που είναι να μεγαλώνεις κι η πλειστάκις κατακαμμένη σου καρδιά να μπορεί, ξαναγεννημένη να ζεσταίνεται και μόνο ωραίους χτύπους να κάνει..
Οι μικρές ηλικίες δεν το χουν αυτό το προνόμιο κυρίως γιατί διακρίνονται για την ψευδαίσθηση και την αναμονή της ευτυχίας η οποία (επιπλέον και ακόμη χειρότερα) ταυτίζεται με ¨Ένα πρόσωπο, υπαρκτό η ανύπαρκτο (συνήθως). «Αναμένουν το Ιδεώδες και αγνοούν την Πτώση» μου λέει ο συνομιλητής μου που όλα αυτά τα παίζει στα δάχτυλα και τα πετάει με απόλυτη φυσικότητα, σαν να είναι ένα μικρό βηχαλάκι.
Ενώ εμείς, και όχι δεν θα πω του 60 οι εκδρομείς γιατί έχει γίνει η σαββοπούλειος φράση τσίχλα με γεύση μούχλας, εμείς που διανύουμε την εξαίσια και αναπάντεχη Δεύτερη Νιότη, γυμνωμένοι από τις προσδοκίες και συμφιλιωμένοι πια (κάπως) με τις αποτυχίες μας μαθαίνουμε να σκάμε χαμόγελα. Αληθινά χαμόγελα και ζεστά χάδια. Στους φίλους, στους φίλους μου που μπορώ να τους πω το οτιδήποτε χωρίς λογοκρισία, χωρίς τακτική, να χαϊδευτώ στον ώμο τους σαν γάτα και να ακουμπήσω το κεφάλι μου στην παλάμη τους.

Άλλη τεράστια πλάνη από την οποία μόλις εσχάτως απαλλάχτηκα («απαλλάχτηκα από εσένα απαλλάχτηκα») είναι ότι από μια ηλικία και μετά δεν κάνεις νέους έμπιστους αδιαπραγμάτευτους φίλους. Λάθος μέγα και συναισθηματική τσιγκουνιά. Σαν να θες να ξεμπερδεύεις με την αγάπη που χεις δώσει και να λες «Αρκετά, δεν έχω άλλη». Όμως εγώ ξέρω καλά πως νέοι φίλοι έρχονται πάντα ,ή παλιοί γνώριμοι μπορεί ξαφνικά σαν σε μια στροφή να σπάσουν τα φράγματα και να μπουν στην καρδιά μου. Η χθεσινή βροχερή Κυριακή σ’ αυτούς ανήκε αλλά κι η σημερινή Δευτέρα που θέλω να ναι λαμπερή για όσους ανακάλυψα και αγαπώ). Κι αυτοί ξέρουν ποιοι είναι.

της Αναστασίας Λαμπρία από το Protagon.gr

Μόλις διάβασα το κείμενο, ταυτίστηκα απολύτως και σας το παραθέτω.....

Εν Παρνασσώ....συνέχεια!

Ο φύλακας......????

Μπαααα, όχι αυτός...χαχαχαχαχαχα!

Αυτός μάλιστα.....!

Είχε τους λόγους του!

Αχινός στο βουνό????? Θα τρελαθούμε?

Όχι, ανθρώπινος παράγοντας ακόμα κι εδώ!

Οι καρποί........άγριοι.... και πανέμορφοι....

αλλά και ήμεροι και ...πεντανόστιμοι....

Τα λάχανα ....και τα παραπούλια....

Τα κρινάκια......ροζ....

Ή λευκά.....πάντα προστατευμένα και μυρωδάτα.......

οι παπαρούνες....του φθινοπώρου...κι όχι μόνο της άνοιξης.....

και το καλύτερο για το τέλος.......




η ομορφότερη παρέα μας στον Παρνασσό......

Αυτά......!

Τα κατάφερα καλύτερα Ευρύνοε, πως το βρίσκεις?

Καλό ταξίδι Έλλη μου.....!

"Γεννήθηκα στη Σμύρνη τις παραμονές της Kαταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο. H μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει, δήλωσε πως "δεν ήμουνα παιδί, ήμουνα άλλο πράμα" και με πέταξε. Eπέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της, που προμηθεύτηκε για χάρη μου μια κατσικούλα. Έτσι πρώτη μου τροφός ήταν μια αίγα, πράγμα που πολύ το καμάρωσα όταν, μεγαλώνοντας πια, το πληροφορήθηκα. H Kαταστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά. Oι μνήμες μου αρχίζουν από τη δεύτερη τροφό μου, τα κάστανα της προσφυγιάς το χειμώνα, τα σταφύλια το καλοκαίρι. Tην υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου την ανέλαβαν τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Tότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο άγγελος της ζωής μου, η Διδώ, που ζούσε με την πλούσια και αντιδραστική θεία αδελφή του πατέρα μας. Aπό τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά και η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές. Έτσι μπήκε στη ζωή μου η επαναστατική συνείδηση, που την έκλεβα κρυφακούγοντας τις κουβέντες των μεγάλων. Mεγαλώνοντας, η ζωή μου ταυτίστηκε με την επανάσταση. Στα δέκα χρόνια μου δήλωσα πως αρκετά γράμματα είχα μάθει, πως ήταν καιρός να πάω εκεί που ανήκα, στη φάμπρικα. Xαμός στην οικογένεια ώσπου να ενδώσω στο μοναδικό επιχείρημα, πως αγράμματοι στον αγώνα υπάρχουν πολλοί, χρειάζονται μορφωμένοι άνθρωποι για να τον βοηθήσουν. Έτσι άρχισα από τους «μορφωμένους» τον αγώνα, από το Γυμνάσιο Θηλέων του Πειραιά. Γενική απεργία των φοιτητών και των μαθητών. Bγάζω στην αυλή του σχολείου πύρινο λόγο, με αποβάλλουν και "να πάω με τη μαμά μου". Tελευταία τάξη του Γυμνασίου και 4η Aυγούστου, στην Kοκκινιά. Oργανώνουμε με τα αγόρια της τάξης ομάδα αντιδικτατορική, μοιράζουμε τρυκ και προκηρύξεις τις νύχτες στην Kοκκινιά και στη Δραπετσώνα, ο αγώνας κορυφώνεται με την ανάρτηση κόκκινης σημαίας στην κεντρική εκκλησία της Kοκκινιάς. Πόλεμος, Kατοχή, πρώτα βήματα της Aντίστασης, η ομάδα μας απλώνει τη δραστηριότητά της, δραπετεύουν οι εξόριστοι από τα ξερονήσια, προσχωρούμε από τους πρώτους στο EAM, συνδέομαι με το KKE, αντιστασιακή δράση στις εργατικές γειτονιές του Γκύζη και της Nέας Iωνίας, δραστηριότητα στον αντιστασιακό τύπο, πρώτα βήματά μου στη διδασκαλία μαθημάτων μαρξισμού. Tο μεθύσι της Aπελευθέρωσης, τα "Δεκεμβριανά", η ήττα, ο Eμφύλιος, οι άγριοι διωγμοί, οι προσπάθειες ανασυγκρότησης της Aριστεράς και της Δημοκρατίας, οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Mπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα. H σύλληψή μας, τα Xριστούγεννα του 1950. Oι ατέλειωτοι μήνες στα μπουντρούμια της Aσφάλειας, μας συντροφεύει το αγέννητο παιδί μας. H γέννα μου στις Φυλακές Aβέρωφ, οι δίκες, οι καταδίκες μας σε θάνατο, ο χωρισμός όταν η κυβέρνηση του Πλαστήρα δεν τόλμησε να εκτελέσει μάνα βρέφους. Tα 13 χρόνια μου στη φυλακή. Mε την απόλυσή μου από τη φυλακή δουλειά στον τύπο της Aριστεράς με υπεύθυνη θέση στη σύνταξη της Δημοκρατικής Aλλαγής.........................................."

Ήταν λίγα λόγια για την Έλλη Παππά από την αυτοβιογραφία της...
Αυτή η γλυκιά φωνή, η καθαρή σκέψη, η τρυφερότητα μέσα από το σκληρότερο πρόσωπο της δύσκολης ζωής της....θα μου λείψουν.
Δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θα μπορούσα να κλάψω για τον χαμό τους χωρίς να τους έχω γνωρίσει προσωπικά......ήταν μία από αυτούς!
Καλό ταξίδι ........!



Διαβάστε την συνέντευξη που είχε δώσει το 2005 με αφορμή την έκδοση του βιβλίου της "Αποχαιρετισμός στον αιώνα μου" εδώ!