Κι όμως, στους δύο χωρεί και ......τρίτος!

Μια μοναδική στο είδος της υπηρεσία προσφέρει πλέον γνωστή αλυσίδα ξενοδοχείων σε όλο τον κόσμο για όσους θέλουν ζεστά τα κρεβάτια τους. Ένας υπάλληλος του ξενοδοχείου αναλαμβάνει να ζεστάνει το κρεβάτι, φορώντας μια φόρμα από φλις!

«Η νέα αυτή υπηρεσία είναι σαν να έχεις στο κρεβάτι σου μια τεράστια θερμοφόρα», διευκρινίζει η εκπρόσωπος του ξενοδοχείου και πρόσθεσε πως η υπηρεσία προσφέρεται προς το παρόν σε δύο ξενοδοχεία του Λονδίνου και σε ένα στο Μάντσεστερ.

Ο ειδικά εκπαιδευμένος υπάλληλος, φορώντας τη φόρμα του, η οποία είναι εξοπλισμένη με θερμόμετρο, παραμένει στο κρεβάτι μέχρι η θερμοκρασία να φτάσει τους 20 βαθμούς Κελσίου. Όπως διευκρινίζει η εκπρόσωπος, έχει καλυμμένο και το κεφάλι του και φεύγει από το δωμάτιο λίγα λεπτά πριν μπει ο πελάτης.

Κανείς βέβαια δεν μπορεί να εξηγήσει, γιατί επιλέχθηκε αυτή η συγκεκριμένη μέθοδος, για να ζεσταίνονται τα κρεβάτια, αντί των παραδοσιακών μεθόδων, όπως οι θερμοφόρες και οι ηλεκτρικές κουβέρτες.

Η είδηση μεταφέρθηκε αυτούσια.....τα σχόλια δικά σας!

Το λεωφορείο...της γραμμής!!!!!

Πριν από αρκετά χρόνια…..κάποιο 4ήμερο ήταν….μάλλον κοντά στο Πάσχα…δεν θυμάμαι και καλά…..μεγάλη γυναίκα….κανονίσαμε εκδρομή με τον καλό μου….κι ένα ακόμα φιλικό ζευγάρι…..σε ένα μακρινό χωριό στην ορεινή Ναυπακτία….όπου κάποιος θείος μου είχε ένα ωραιότατο πέτρινο σπίτι!

Είχαμε πάει αρκετές φορές….παρόλο που ήταν μεγάλη και δύσκολη η διαδρομή….γιατί πραγματικά ήταν έξοχα , πάντα ξεκουραζόμασταν και γυρνούσαμε ανανεωμένοι στο κλεινόν άστυ!

Έτσι λοιπόν με 2 αυτοκίνητα, γιατί οι φίλοι είχαν ένα μωράκι 6-7 μηνών τότε, ξεκινήσαμε για την εκδρομή! Στο δρόμο, όλα καλά αν εξαιρέσεις την πυκνή ομίχλη που είχε στα πιο δύσκολα χιλιόμετρα της διαδρομής και μερικά δέντρα που αναγκαστήκαμε να απομακρίνουμε «δια χειρός» καθότι μας έφραζαν τον δρόμο!

Φτάσαμε σχεδόν νύχτα, ανοίξαμε το κλειστό σπίτι, το αερίσαμε όσο ήταν δυνατόν και ξενάγησα τους φίλους στο 2όροφο πέτρινο για να μάθουν τα κατατόπια!

Έκρινα, ως προσωρινή οικοδέσποινα, πως οι φίλοι με το μικρό παιδάκι τους, θα ήταν καλύτερο να εγκατασταθούν στον κάτω όροφο, που ήταν και ο πιο καινούργιος, για να έχουν περισσότερες ανέσεις! Μη φανταστείτε βέβαια καμιά «χλίδα»….χωριάτικο σπίτι ήταν, αλλά ο θείος μου είναι μερακλής και πιάνουν τα χέρια του ! Έτσι, στο σπίτι υπάρχει καινούργια ξύλινη σκάλα που ενώνει εσωτερικά τους 2 ορόφους, αλλά έχει 2 μειονεκτήματα που ήταν αδύνατον να «βολευτούν» ! Το πρώτο…η τουαλέτα είναι έξω από το σπίτι…σε ξεχωριστό κτίριο μέσα στην αυλή…και το δεύτερο….είναι ότι λόγο της θέσης του σπιτιού….δεν υπάρχει ούτε ιδιωτικός χώρος πάρκινγκ…αλλά ούτε και κάποιο κοντινό «άνοιγμα» στο δρόμο για να παρκάρουν τα αυτοκίνητα! Κι μη ξεχνάτε…ότι μιλάμε για χωματόδρομο σε ελληνικό χωριουδάκι, όπου υπάρχουν 7 μόνιμοι κάτοικοι…..!( Ή μάλλον 6…..γιατί τελευταία έμαθα…πως ένας βοσκός…που είχαμε γνωρίσει κιόλας κάποια από τις φορές που είχαμε ξαναπάει ….πέταξε τη γυναίκα του….στο ποτάμι και πνίγηκε!!!!!!! Δεν κάνω πλάκα….. καθόλου πλάκα!)

Αφού τελικώς βολευτήκαμε όλοι, φάγαμε, ήπιαμε ένα ωραιότατο κόκκινο κρασί από το κελάρι, είχαμε ανάψει τζάκια και σόμπες….ήρθε η ώρα του ύπνου! Καληνυχτιστήκαμε….κι πέσαμε ξεροί…για να ξυπνήσουμε και λίγο πρωί…να χαρούμε τη φύση! Να σας πω εδώ, ότι ο καλός μου δεν οδηγεί, έχει προσωπικό σωφέρ εμένα, πράγμα που καθόλου δεν με ενοχλεί γιατί πολύ μ αρέσει η οδήγηση! Αλλά…όχι πάντα! Γιατί αφού είχα πέσει σε ένα βαθύ λήθαργο, με τόσο κρασί, ακούω τον καλό μου να με ξυπνά λέγοντάς μου ότι πρέπει να πάρω το αυτοκίνητο γιατί θέλει να περάσει το λεωφορείο της γραμμής κι επειδή δεν χωράει…μαρσάρει έξω από την ανηφόρα του σπιτιού! Απίστευτο μου φάνηκε…..ούτε ήξερα τι ώρα είναι…..νύχτα πίσσα σκοτάδι έξω……με το ¼ του ματιού ανοικτό….να ψάχνω να βρω ρούχα να φορέσω, γιατί τον έκανε τον ψόφο του……να ακούω κι εγώ βέβαια το λεωφορείο να βαριανασαίνει στην ανηφόρα ……και να λέω θα προλάβω… πάνω στη μανούβρα θα βρω το αυτοκινητάκι μας …..στο γκρεμό…..κι άλλα τέτοια! Παρόλη τη νύστα μου βέβαια…σκέφτηκα να πάω να ξυπνήσω και τον Χ για να τραβήξει κι αυτός το αυτοκίνητό του ….κι έτσι άρχισα να κατεβαίνω την εσωτερική σκάλα…..όπου όμως άρχισα να αντιλαμβάνομαι πως από κει κάτω ερχόταν αυτός ο δυνατός θόρυβος του μαρσαρίσματος……..!!!!!!!!!!

Τι ήταν…..? Δεν θα το πιστέψετε…!!!!!! Ο κακομοίρης ο Χ……καθότι ψόφιος από την κούραση και τις 3 δουλειές που έκανε για να θρέψει την οικογένειά του……ήπιε κι τις κρασάρες του…κι ήρθε κι έπεσε….σε κώμα να το πω…..σε βαθύ τρελό ύπνο να το πω…..δεν ξέρω πώς να το πω……αλλά…….ΡΟΧΑΛΙΖΕ….ναι…ροχάλιζε τόσο δυνατά και με τέτοιο ρυθμό…που ήταν όντως σαν το λεωφορείο της γραμμής που προσπαθούσε να ανέβει ανηφόρα! Κι άλλαζε και ταχύτητες παρακαλώ!!!!!!!!

Καλά βέβαια….την άλλη μέρα…..κάναμε πολύ γέλιο με όλη αυτή την ιστορία….δεν το συζητώ….. ! Αλλά εξέφρασα μια απορία προς τη γυναίκα του ζευγαριού…..εσύ καλή μου…τίποτα δεν άκουσες….δεν ξύπνησες με όλο αυτό το κακό που γινόταν δίπλα σου? Όχι λέει, είχα βάλει ωτοασπίδες….για να μη με ξυπνήσει το……μωρό!!!!!

Είπατε τίποτα?????????

Η τύχη χτυπάει την πόρτα σου μόνο μια φορά!

Παρ’ όλο που δεν πιστεύω σε θεούς και δαίμονες…..πιστεύω πολύ στην τύχη! Κάποια περιστατικά στη ζωή μου μ’ έχουν πείσει πως υπάρχει…..! Γιατί πίσω από κάθε τέτοιο περιστατικό, υπάρχει ένα άτυχο ή κακό γεγονός που αν δεν είχε συμβεί όμως δεν θα είχα ανακαλύψει πόσο τυχερή είμαι!

Στα 4 μου χρόνια ήμουν παχύσαρκο παιδί…αυτό όμως μου έσωσε τη ζωή όταν με χτύπησε ένα αυτοκίνητο…..και λόγω του σχήματος «μπάλας» που είχα …χαχαχαχαχαχα……. έκανα ένα …… μπόινγκ…. κι αντί να με πατήσουν οι ρόδες του….βρέθηκα πάνω στο καπώ του κι έκανα βόλτα για 300 μέτρα περίπου! Εγώ γλύτωσα με μώλωπες…..μη ρωτάτε τι έπαθε το αυτοκίνητο!!!!!

Στα 22 μου χρόνια…….μετά από μεγάλη σκέψη… έκανα απόπειρα….όχι αυτοκτονίας καλέ…..είμαι πολύ αισιόδοξος άνθρωπος……απόπειρα να παραιτηθώ από τη δουλειά μου…λόγω δυσβάσταχτης απόστασης! Έπρεπε να ξυπνώ κάθε μέρα στις 05.15πμ…..για να χτυπήσω κάρτα στις 07.00πμ….και το νωρίτερο που έφτανα σπίτι καθημερινά χωρίς υπερωρίες….ήταν 18.00μμ. όταν λοιπόν πήγα στον διευθυντή μου και του ανακοίνωσα την απόφαση…..μου είπε: «Αν είχες αυτοκίνητο, θα έμενες?» «Ναι» , είπα εγώ για να δείξω ότι δεν έχω πρόβλημα με τη δουλειά, αλλά με την απόσταση που ήταν η αλήθεια….και τότε που λέει το κουφό: «Εντάξη, αύριο θα πας με τον Κο Τάδε στην εφορία σου για την μεταβίβαση….»…...Ζντόινγκ! Κι έτσι βρέθηκα με ένα fiesta, λίγο σαράβαλο βέβαια γιατί αυτό ήταν κάτι σαν την «πουτάνα» της εταιρείας….την έπαιρναν όλοι…….αλλά…….μια χαρά γιατί το μόνο που πλήρωσα ήταν τα έξοδα μεταβίβασης! Και κάποια ρεκτιφιέ…και κάποια λάστιχα…τέλος πάντων…λίγα !

Ήταν το δεύτερο αυτοκίνητό μου, το πρώτο ένα ρενώ 5 , μια κούκλα, είχε γίνει παλιοσίδερα όταν ένας παπάρας φορτηγατζής διέσχισε την Κηφισιάς με κόκκινο κι εγώ τη γλύτωσα και πάλι με μια θλάση και μια ρήξη μεσοσπονδύλιων! Πταισματάκια δηλαδή! Και το καλύτερο? Όταν μετά από 2 χρόνια παραιτήθηκα πια από την εταιρεία για να κάνω τη δική μου δουλειά….πήγα να παραδώσω το fiesta…ως όφειλε κάθε τίμιο κορίτσι….και μου είπαν …δεν πειράζει …κράτα το!

Χα, αυτό λοιπόν ήταν κι η μαγιά για το πρώτο καινούργιο αυτοκίνητο που αγόρασα, δίνοντας το fiesta για απόσυρση….600.000 δρχ. μου το πήραν….μεγάλη υπόθεση!

Στα 24 μου λοιπόν, είπα να κάνω τη δική μου προσπάθεια στον επαγγελματικό κόσμο….αλλά …….. κάτι στράβωσε πολύ γρήγορα….κι έτσι βρέθηκα πάλι προς αναζήτηση εξαρτώμενης σχέσης εργασίας. Πολύ γρήγορα…πάλι εντελώς τυχαία…..βρήκα μια δουλειά…..4 λεπτά από το σπίτι μου……χωρίς βέβαια να είναι η σούπερ ως αντικείμενο…αλλά λέω δε βαριέσαι….πάμε και βλέπουμε!

Αυτή ήταν κι η τυχερή μου μέρα……..! Δεν ξέρω για πόσο ακόμα δηλαδή θα λέω ότι στάθηκα και τότε τυχερή ….χαχαχαχαχαχαχαχα……. αλλά μάλλον κάπως έτσι είναι έως τώρα! Εκεί λοιπόν γνώρισα το έτερόν μου ήμισυ τον Bill….. που από τη πρώτη στιγμή έως και τώρα 17 χρόνια μετά……θέλω να πιστεύω πως η τύχη με βοήθησε να τον συναντήσω!

Τώρα βέβαια ξέρετε τι λένε: Η τύχη χτυπάει την πόρτα σου μόνο μια φορά…… αλλά η ατυχία όμως έχει μεγαλύτερη υπομονή!!!!!