Άκου τη φωνή μέσα σου.....!

Παραμύθι....σε μια πρόταση!

Χαρίζονται παιδικά παπούτσια, που δεν πρόλαβαν να ....φορεθούν!

Ο αυθορμητισμός....σκοτώνει τους γείτονες!!!!

Πριν πολλά χρόνια, μετά τη δουλειά Παρασκευή μεσημέρι, βροχερό φθινόπωρο πρέπει να ήταν, (καλή ώρα), αποφασίζουμε με τον καλό μου θα περάσουμε ένα Σαββατοκύριακο "χουχουλίσματος"! Πάμε στο βίντεο κλαμπ της γειτονιάς, προμηθευόμαστε ταινίες και για τα δύο γούστα, (έτσι πρέπει να κάνεις για να είναι όλοι ευχαριστημένοι....), παίρνουμε και ωραίο χύμα κρασάκι από την κάβα και αφού φροντίσαμε την πνευματική μας τροφή και το ποτό....είπα να σταματήσουμε και στο φούρνο της περιοχής για....πραγματική τροφή!!!!
Ο καλός μου, συνοδηγός όπως πάντα, κρατούσε ένα κουτάκι αναψυκτικό και έπινε με λαχτάρα από το καλαμάκι. Εμένα που χωρίς νερό δεν κάνω λεπτό, με πιάνει πάλι αυτή η τρελή δίψα,κι όταν λέμε τρελή, το εννοούμε! Αν περάσει από το μυαλό μου πως θέλω νερό....δεν με σταματάει τπτ!
Μετά από μια μικρή "διαφωνία" του στυλ..." Έλα βρε παιδί μου, ηρέμησε....σε 2 λεπτά θα είμαστε σπίτι..." βγαίνοντας από το αυτοκίνητο, αφού είχαμε πια παρκάρει έξω από τον φούρνο, αποφασίσω να πιω τελικά από το ρημάδι το αναψυκτικό, που απέφευγα συστηματικά τόσην ώρα ξέροντας ότι θα κάνει τη δίψα μου....χειρότερη!
Και κάνω την εξής κίνηση....:
Ανοίγω την πόρτα του συνοδηγού και ....σκύβω να πιω με λαχτάρα από το καλαμάκι....και καταλαβαίνετε βέβαια....τι ακριβώς "φαινόταν" ότι έκανα εκείνη τη στιγμή!!!!!
Μόλις ο καλός μου συνειδητοποιεί τι σκηνικό παιζόταν κι ότι όλοι οι περαστικοί είχαν "καρφώσει" το βλέμμα τους πάνω μας......μου λέει" τι κάνεις ρε ....μας βλέπουν!!!!!"
Μόλις βέβαια κατάλαβα τι ακριβώς "έδειχνα" να κάνω......και με πιάνουν τα γέλια......κορύφωση της στιγμής...ήταν κι οι αφροί του αναψυκτικού που έβγαιναν από το στόμα μου.....από τη μύτη μου και....τα λοιπά!!!!!
Μετά από τέτοιο "ρεζίλι"....μπαίνω πάλι στο αυτοκίνητο και όπου φύγει φύγει!!!!
Καρδιακές προσβολές, εγκεφαλικά, τροχαία ατυχήματα.......ευτυχώς δεν αναφέρθηκαν τουλάχιστον στις τοπικές φυλλάδες! Μήπως έπρεπε να ψάξω σε "άλλου τύπου" έντυπα?

Η Ζωή...ανάποδα!

Η μεγαλύτερη αδικία στη ζωή είναι το ΠΩΣ αυτή τελειώνει. Μετά από x χρόνια μόχθου και δουλειάς αντί να επιβραβευτείς, πεθαίνεις! Τι κακό κι αυτό, να πρέπει πρώτα να γεννιέσαι και στο τέλος να πεθαίνεις;

Θα προσπαθήσω να σας αναπτύξω τη λογική μου.

Πρώτα θα έπρεπε να πεθαίνεις (Να φεύγει αυτό το κακό από τη μέση).

Μετά ζεις σε γηροκομείο..

Μόλις γίνεις αρκετά νεότερος σε πετάνε κλοτσηδόν από το γηροκομείο και πηγαίνεις στη δουλειά σου, κατευθείαν στην θέση του διευθυντή, με αμάξι και σπίτι από την Εταιρία.

Εργάζεσαι για σαράντα χρόνια (με τα νέα μέτρα) μέχρι να γίνεις αρκετά νέος για να πάρεις την σύνταξή και το εφ' άπαξ σου. Έτσι τα λεφτά που θα έχεις δεν θα πάνε χαμένα, αφού θα είσαι στην καλύτερη ηλικία για να τα χαρείς και να τα ξοδέψεις. Το ρίχνεις στα πάρτι, στο αλκοόλ, στους έρωτες, στα ταξίδια και όπου αλλού μπορείς, έτσι ώστε να τα χαρείς πραγματικά..

Με το που αρχίζουν να αδειάζουν οι τσέπες σου, σε καλούνε να πας στο λύκειο.

Έπειτα δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παιχνίδι και χαρά. Ούτε ευθύνες ούτε τίποτα να σε απασχολεί.

Έπειτα γίνεσαι μωρό όπου τότε όλοι σε φροντίζουν, σου κάνουν όλα τα χατίρια, σε ταΐζουν, σε ντύνουν κλπ.

Κάποια στιγμή λοιπόν έρχεται η ώρα να μπεις στην μήτρα όπου περνάς τους τελευταίους 9 μήνες σου επιπλέοντας ευχάριστα κάνοντας τις βουτιές σου μέχρι να γίνεις σπερματοζωάριο.

Ξαφνικά τελειώνεις την ύπαρξή σου απολαμβάνοντας έναν έντονο οργασμό!!!!!

Λοιπόν; Δεν νομίζεις κι εσύ ότι ζούμε ανάποδα?

Κλεμμένο από εδώ!

Θα χιονίσει επιτέλους??????

Δεν φτάνει η τόση κούραση στη δουλειά, έχω και τα διάφορα ευτράπελα που από τη μία σε κάνουν πύραυλο έτοιμο για την αντίστροφη μέτρηση κι από την άλλη με πιάνουν τα γέλια…!

Αυτό το πράγμα με τα ραντεβού ρε παιδιά….πολύ με πληγώνει…!

Τάχω ξαναπεί, μη σας κουράζω….αλλά η νοοτροπία μας ….πολύ με ρίχνει στα πατώματα!

Κι όλα αυτά έχουν έναν καθημερινό αντίκτυπο ακόμα και στην προσωπική μας ζωή ρε γμτ! Γιατί πάνω που νομίζεις πως μετά από τόοοσα χρόνια, κάτι έχεις μάθει για τις ανθρώπινες συμπεριφορές…εκπλήσσεσαι και δυστυχώς πάντα …αρνητικά!

Πόσο κουραστικό είναι να παλεύεις συνεχώς για το αυτονόητο, να το ζητάς ευγενικά, να σε βεβαιώνουν και τελικά…..μπαμ… να σκάει το μπαλόνι!

Και μη νομίζεται πως αυτό ισχύει μόνο για τους πελάτες….όχι! Αν κάποιος δεν κρατά το λόγο του για ένα επαγγελματικό ραντεβού, όσο αστείο και να ακούγεται, είμαι σίγουρη πως με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρεται γενικώς, ακόμα και στην πολιτική του ζωή μιας το θέμα των εκλογών είναι και επίκαιρο!

Γιατί λοιπόν αναρωτιόμαστε για τις κυβερνήσεις? Αφού ακόμα και στα πιο καθημερινά πράγματα, κοροϊδεύουμε τους συντρόφους μας, τους φίλους και τους συγγενείς μας, τους συνεργάτες μας….πως να έχουμε καλύτερες κυβερνήσεις? Μόνο παράπονα κάνουμε πως μας κλέβουν, μας εξαπατούν, μας εκμεταλλεύονται …..! Αλλά εμείς? Τι κάνουμε εμείς ως άτομα?.................

Μάλλον θα παρακαλάω να χιονίσει και φέτος , μπας και δω καμιά ….άσπρη μέρα…!

Οι φωτό είναι από τον κήπο του σπιτιού μου, με πρωταγωνίστρια την σκυλίτσα μου Πόπο, τον Φεβρουάριο του 2008.