10/31/2009

Βροχερές Κυριακές και λαμπερές Δευτέρες!


Οι φίλοι σου ζεσταίνουν την καρδιά, οι έρωτες στην καίνε. Μ αυτή τη σκέψη πέρασα όλο το υπέροχα βροχερό σαββατοκύριακο (άλλη γκρίνια για τον καιρό δεν θ αντέξω, πρέπει να πλένεται αυτή η χώρα κάπου κάπου), γεμίζοντας τρίφυλλα κιβώτια μετακόμισης και επικοινωνώντας με συνεργεία ηλεκτρολόγων και ηλεκτρονικών, βαφέων και λοιπών συναφών ειδικοτήτων. Μα και την ώρα που νωρίς το πρωί γέμιζα το μπαλκόνι μου ρείκια στο χρώμα της σκουριάς, το φυτό που κατ’ εμέ προαναγγέλλει όσο κανένα άλλο τον χειμώνα και τη θαλπωρή του, το ίδιο σκεφτόμουν. Τι ωραίο που είναι να μεγαλώνεις κι η πλειστάκις κατακαμμένη σου καρδιά να μπορεί, ξαναγεννημένη να ζεσταίνεται και μόνο ωραίους χτύπους να κάνει..
Οι μικρές ηλικίες δεν το χουν αυτό το προνόμιο κυρίως γιατί διακρίνονται για την ψευδαίσθηση και την αναμονή της ευτυχίας η οποία (επιπλέον και ακόμη χειρότερα) ταυτίζεται με ¨Ένα πρόσωπο, υπαρκτό η ανύπαρκτο (συνήθως). «Αναμένουν το Ιδεώδες και αγνοούν την Πτώση» μου λέει ο συνομιλητής μου που όλα αυτά τα παίζει στα δάχτυλα και τα πετάει με απόλυτη φυσικότητα, σαν να είναι ένα μικρό βηχαλάκι.
Ενώ εμείς, και όχι δεν θα πω του 60 οι εκδρομείς γιατί έχει γίνει η σαββοπούλειος φράση τσίχλα με γεύση μούχλας, εμείς που διανύουμε την εξαίσια και αναπάντεχη Δεύτερη Νιότη, γυμνωμένοι από τις προσδοκίες και συμφιλιωμένοι πια (κάπως) με τις αποτυχίες μας μαθαίνουμε να σκάμε χαμόγελα. Αληθινά χαμόγελα και ζεστά χάδια. Στους φίλους, στους φίλους μου που μπορώ να τους πω το οτιδήποτε χωρίς λογοκρισία, χωρίς τακτική, να χαϊδευτώ στον ώμο τους σαν γάτα και να ακουμπήσω το κεφάλι μου στην παλάμη τους.

Άλλη τεράστια πλάνη από την οποία μόλις εσχάτως απαλλάχτηκα («απαλλάχτηκα από εσένα απαλλάχτηκα») είναι ότι από μια ηλικία και μετά δεν κάνεις νέους έμπιστους αδιαπραγμάτευτους φίλους. Λάθος μέγα και συναισθηματική τσιγκουνιά. Σαν να θες να ξεμπερδεύεις με την αγάπη που χεις δώσει και να λες «Αρκετά, δεν έχω άλλη». Όμως εγώ ξέρω καλά πως νέοι φίλοι έρχονται πάντα ,ή παλιοί γνώριμοι μπορεί ξαφνικά σαν σε μια στροφή να σπάσουν τα φράγματα και να μπουν στην καρδιά μου. Η χθεσινή βροχερή Κυριακή σ’ αυτούς ανήκε αλλά κι η σημερινή Δευτέρα που θέλω να ναι λαμπερή για όσους ανακάλυψα και αγαπώ). Κι αυτοί ξέρουν ποιοι είναι.


της Αναστασίας Λαμπρία από το Protagon.gr

Μόλις διάβασα το κείμενο, ταυτίστηκα απολύτως και σας το παραθέτω.....


15 Χάπια:

ελιτσα είπε...

Θα σου απαντήσω άλλη φορά
γιατί τώρα είμαι στη φάση..
Δεν έχω άλλη... Μας τελείωσεεεε..
καλημέρα σας :))))

kakos lykos είπε...

Η αγάπη, η ζέστη στην καρδιά και η φιλία δεν έχουν ηλικία.

Καλημέρα τρελή και καλό Σαββατοκύριακο:)

Savvina είπε...

Το ωραιότερο είναι να νοιώθουμε πάντα παιδιά.
Και σαν παιδιά θα γνωρίζουμε συνέχεια καινούργιους φίλους.
Οι παλιοί μένουν δίπλα μας μόνο αν νοιάζονται για μας πραγματικά, το ίδιο ισχύει και για τους καινούργιους βέβαια.
Ωραίο το κείμενο.
Σε ευχαριστούμε τρελή μας.
Καλό σου απόγευμα.
Φιλιά.

Ευρύνοος είπε...

Τί όμορφα..

είδατε;
αυτή ακριβώς είναι η "βάση" του "όλος ο κόσμος μία αγκαλιά" όσο ουτοπικό μπορεί και να ακούγεται..
άλλωστε όπως έλεγε κι ένας φίλος μου, "πέντε τρελοί πάνε τον κόσμο μπροστά"..

υγ: λατρεμένη εποχή.. μπορείς να ανάψεις και μία φωτιά να κάτσεις εμπρός της και να καίς ότι σε ενοχλεί..
άσε που ψήνεις και κανα κάστανο :)

καλησπέρα σας :)

Η τρελή είπε...

Τι έπαθες Ελίτσα? Σε χάλασε ο "έξυπνος" γείτονας κορίτσι μου?
Όποτε δεις πως έχεις τη διάθεση για σχόλιο....εδώ είμαστε!
Καλησπέρα βροχερή μη σου πω και χιονάτη!

Λύκαινα,
Κι εγώ αδυνατώ να κατανοήσω τους ανθρώπους που αισθάνονται ανάλογα με την ηλικία τους! Αυτό ή τόχεις...ή όχι! Δεν έρχεται με τα χρόνια!
Πολλές καλησπέρες


Σαββίνα μου
Κι εγώ σ ευχαριστώ που μοιράζεσαι τις σκέψεις σου εδώ...στο τρελάδικό μου...!
Τα φιλιά μου

Συνονόματε,
Είναι βαθιά κουβέντα "όλος ο κόσμος μια αγκαλιά"! Υπάρχουν πολλοί που δεν θέλουν να μπουν μέσα σ αυτήν, γι αυτό σιγά σιγά μαθαίνουμε σε ποιους να το προτείνουμε!
Όλα τα κακά, ρίχτα στη φωτιά λοιπόν! Και το καστανάκι, καλό δεν λέω, μαζί με ρακόμελο!
Καλησπέρα και σε σένα Ευρύνοε!

George είπε...

όμορφο κείμενο που κρύβει μέσα του την μελαγχολία της βροχής!
Θα ήθελα πολύ να είναι έτσι, αλλά πάντα κάτι γίνεται και ανατρέπεται το σκηνικό.
Την καλησπέρα μου.

Η τρελή είπε...

Όχι George,
Πάντα κάτι "επιτρέπεις" να γίνεται και να σου χαλάει το σκηνικό! Γιατί του το επιτρέπεις George?
Καλό μήνα να έχουμε!

Ρίκη Ματαλλιωτάκη είπε...

Οσοι δεν κάνουν φίλους δεύτερους, δεν είχαν ποτέ ούτε πρώτους τρελή μου...
Κι εξάλλου η ψυχή δεν εχει ηλικία, η μπάς και κάνω λάθος εγώ;
Αν ναι, παρακαλω διορθώστε με...


Καλό μήνα!

Me_To_aSeToN_STo_XeRi είπε...

Αυτή είναι η ομορφιά του να μεγαλώνεις. Δε χρειάζεται να αποδειξεις τίποτα πια. Είσαι αυτό που είσαι γιατί αυτό θέλησες να γίνεις και πορεύεσαι χαμογελαστά και εν ειρήνη. Καλή σου μέρα

Η τρελή είπε...

Ρίκη,
Μεγάλη κουβέντα είπες....υπάρχουν κι άλλοι που μετράνε με το "κομμάτι"....πόσους "φίλους", "δεν έχω ανάγκη άλλους"...λέει!
Μια χαρά τα λες κορίτσι, μια χαρά!
Καλημέρα σου.

Έτσι είναι Σοφία....κι όποιος σε κατάλαβε καλώς, αλλιώς....!
Την καλημέρα μου

Άθεος είπε...

«…ξέρω καλά πως νέοι φίλοι έρχονται πάντα»
Γι αυτό να είσαι σίγουρη!
Και μην ξεχνάς… σήμερα είναι Δευτέρα!

Μάτα είπε...

Πολύ όμορφο κείμενο!Μου δημιούργησε μιά γλυκειά μελαγχολία αλλά ταυτόχρονα με γέμισε με ζεστασιά!
Καλή και λαμπερή εβδομάδα καλή μου!

Αστρο - Συμμορίτες είπε...

Καλημέρα.
Η ομπρέλα είναι χρήσιμο εξάρτημα μόνο για τη βροχή τη φυσική.
Για όλες τις άλλες βροχές και καταιγίδες αχρείαστη να είναι γιατί μονο έτσι μαθαίνουμε να ζούμε.

Η τρελή είπε...

Άθεος,
Καλή μας εβδομάδα και παρότι βροχερή όντως είναι μια ωραία Δευτέρα!

Μάτα μου
Τα ίδια εύχομαι και μην ξεχνάς πως μια δόση μελαγχολίας είναι κι αυτή δημιουργική και απαραίτητη!
Σε φιλώ

Αστροσυμμορίτες,
Για την "'άλλη" βροχή....τι να σου κάνει μια ομπρέλα...!
Καλημερούδια

Merlin είπε...

Ποτε δεν ξέρεις τι σε περιμένει στην επόμενη γωνία...

Ακόμα και μια βροχή μιας Κυριακής μπορεί να αλλάξει πολλά....

Συνεχισε έτσι αισιοδοξα!!